28-02-2017 Piet Kweekel 28-02-2017 Piet Kweekel

Afscheid van Piet, dinsdag 28 februari 2017
Vandaag precies veertien dagen geleden ging ik bij Piet en Adrie langs. Het was een prachtige dag en de zon scheen uitbundig. Piet had een goeie dag. Hij vertelde me dat hij zo'n goeie nacht gehad had. Hij had zo fijn gedroomd zei hij. Ik kon weer alles!! Net als vroeger. Ik ben nog bij Arie langs geweest en ook bij jouw. Zo fijn. Het was zo mooi en ik kon alles weer. Hij genoot nog zichtbaar na.
Wij zagen natuurlijk wel dat het niet goed ging met Piet maar dat we al zo snel afscheid moesten nemen hadden we toch niet voorzien. Het verlies van Piet geeft een heel dubbel gevoel. De laatste jaren waren zwaar voor Piet. Enerzijds blij dat hij nu uit zijn lijden is verlost maar ook de droefheid omdat hij er niet meer is en wij zonder hem verder moeten. Dat hij nooit meer even aan zal wippen bij het uitlaten van Roos.
Ons verstand zegt dat het goed is zo maar ons gevoel is zo anders.
Één van mijn vroegste herinneringen aan Piet is dat hij zich stond op te doffen voor het verweerde keukenspiegeltje in de keuken in de Vermaatstraat. Met grote zorg zijn haar in de slag te leggen voor hij op stap ging. Ja Piet was "groos" zoals wij dat noemden en had altijd een kammetje op zak.

Het grootste deel van zijn werkzame leven bracht hij door op de Shell, waar hij tot aan zijn pensioen werkte in de draaierij van de werkplaats TAwpr. De jacobsschelp is het teken van de Shell en ook verwerkt tussen de bloemen. Ook de kleine modeldraaibank hier voor het bloemstuk verwijst daarnaar. Piet was een gezins- en familieman. We waren allemaal welkom en hij leefde met iedereen mee. Hij was trots op zijn vrouw, kinderen, klein en achter kleinkinderen en vond het prachtig als ze langskwamen en de kamer overvol was, zoals ook afgelopen Nieuwjaar.

Op vakantie gaan was niet zijn ding. Als het kon moet de Spijkenenisser brug niet te ver weg zijn, liefst in het zicht. Goedereede was ver genoeg.

Eén van zijn liefhebberijen was de tuin. Hij was ook een echt buiten mens. Hij hield ervan zijn tuintje mooi te maken met allerlei plantjes. Zodra het voorjaar begon , de bollen boven de grond kwamen versierde hij zijn tuin met allerlei plantjes en snoeide met grote zorg zijn Sneeuwwitje stamroos. Die uit dank daarvoor het hele jaar uitbundig bloeide. Onderin het bloemstuk heb ik daarom een minituintje gemaakt. Ook was hij trouw supporter van de SVV , de plaatselijke voetbalvereniging waar hij graag op zaterdagmiddag naar de wedstrijd ging kijken. Twee keer in de week ging hij klaverjassen. De troeven zitten tussen de bloemen. Piet is ook diaken geweest . Ik meen zelfs nog in het oude kerkje. Jaren heeft hij het stencilwerk voor de kerk verzorgd. Niet alleen voor onze wijk maar ook voor de andere wijken. Dat was, zeker in de maand december, geen kleinigheid. Dagen was hij daarmee bezig want het moest wel perfect zijn. Met de intrede van de beamer in de kerken is dit een stuk minder geworden maar gestencild wordt er nog steeds. Tussen de bloemen dus ook een liturgie.
Moeilijke tijden waren er ook zijn leven. daarom gras boven in de schikking. Gras is het symbool van vergankelijkheid. Het gras symboliseeert Gods nabijheid. Soms plat, bij hevige storm maar met veerkracht komt het steeds weer omhoog. Aan het gras parels die onze tranen en verdriet voorstellen.

De drie samen gebonden witte rozen verwijzen naar Piet, Thea en Jan Valk, die ons voorgingen en samen mogen wonen in het Licht van de Eeuwige. De rode rozen, bloemen en kleur van de Liefde, stellen Adrie en de kinderen voor. De gekleurde rozen de klein en achterkleinkinderen. De kleine bloempjes daartussen stellen degenen voor die voor langere of kortere tijd meegingen op zijn levenspad Twee vingerblad bladeren onderaan. Bladeren van de vingerplant hebben verschillende betekenissen. Piets handen, toen hij nog kon, altijd bezig, maar nu stilgelegd in de tijd. Onze handen, die los moeten laten wat we zo liefhebben. Gods handen, waarvan hij wist dat ze hem hebben gedragen een leven lang, en die hem thuishaalden. Diezelfde handen zullen ook ons in ons verdriet dragen Geloof, Hoop en Liefde. Geloof is weten dat sterven niet het einde is , maar een nieuw begin en dat is onze Hoop De meeste is de Liefde en dat is vertrouwen op God. Dat vertrouwen ziet U verbeeld in de herdersstaf.
Onder de schikking een paars en een wit kleed. Paars de kleur van rouw en wit de kleur van een nieuw begin. Daarop Hedera verbonden met de Herdersstaf. Hedera. Altijd Groen en een verwijzing naar onsterfelijkheid en Gods trouw Morgen begint de Lijdenstijd naar Pasen toe.
Voor Piet is het al Pasen.

terug